Kitap hakkında
“İzin veriyorum.” Gözler kapatılıp bu iki kelime söylendiğinde beden diğerine geçiyordu. Bu, biri için emanetken diğeri için bir kapıydı. Biri o kapının bu tarafında Sultan’ını, dört çocuğunu ve onlara verdiği sözleri korurken, diğeri bir zamanlar rüyasında Berlin’deki bir metro durağında gördüğü, “Benim adım Karakız, çok geç olmadan bul beni.” diyen kızı bulmak için kapının diğer tarafında sırasını kolluyordu. Ve bazı insanlar her şeye doğuştan geç kalırdı. Aynı bedende mutlu bir evlilik ve imkânsız bir aşk yan yanaydı. Sekiz yıl boyunca biri konuştu, diğeri sustu. Biri aradı, diğeri bekledi. Sonra bir gün ne susmak yetti ne beklemek. Beden birdi çünkü ve zaman çok az... “Allah kaderine razı olanı sever derler. Bence kaderiyle güreşeni daha çok sever.” Bir Bedende İki Masum Kardeş kitabının bu son cildi, 2011’den 2019’a uzanan yıllarda iki kardeşin birbirine, sevdiklerine ve kendilerine verdikleri sözlerin hesabını tutuyor. Kimin hayatı kime aitti? Ya da kime ait olmalıydı? Bir beden iki kalbi daha ne kadar taşıyabilirdi? Ve asıl izin kimden alınmalıydı?