Kitap hakkında
evine götürebildiğin ekmek kadar sıcağım pencerende çocuk sesine denk sabah bir çiviyle duvara asıyorum sesimizi yerini yadırgıyor “ah” aklımız küsmüş olabilir kalbimiz neden konuşmuyor közle insan istiyor açtığı bahçeye hep yağmur düşsün özlemek pişman bir özne kısalan günlere güvenerek seni unutmaya yeltendim