Kitap hakkında
çakır derler, namı kendiyle yürür işte gün, bordoda vuruşma günüdür kurtulmaktır, kalkıp dövüşmektir çakırın bir de çocukluğu söylenmemiştir şimdi o gelir aklına baktıkça kolunun kendinde kalan kısmına bir gördüğü, biri görmediği iki dünyanın incelip bedenine giren, girdikçe büyüyen acının haklıdır belki de kalkıp gidememekte. gidemiyoruz.