Kitap hakkında
Ayazda gözlerin ümit saçların bahardı akşam kızarırdı yanaklarında donmuş vakitleri seyrederdim düşlerim naftalin kokar hatıralar sandığında saçlarını örüp duruyorum zamanın suskun gölgeme kızıyorum boyuna insan, kendi karanlığını yaşıyor biliyorum, geceler de morarır ayazda ürpertiyor beni devasa kentler taş duvarlar arasında büyüyor yalnızlığım ağlamak hafifletmiyor ki hüznümü hâlâ açlıktan ölenler var bir yürek neden kanar? diye soruyor şair sahi, neden kanar dağlarıma kar yağıyor dört mevsim ölüyor zümrüdü anka’m!