Kitap hakkında
Korkudan dönemediğimiz köşeler Düşerdim katıksız her gün Dizim yüzüm gözüm parçalanırdı Şaşardım düşmeyen insanlara Ben düşmemeyi büyümek sanırdım İnsanların on bir punto acıları vardı bilirdim Okul bahçesine ninesinin selası okunan arkadaşıma duymasın diye adını bağırarak şarkı söylerdim Hâlbuki duyacaktı çıktığında Hâlbuki eve gidince bilecekti öğle namazında Ben yine de ne kadar geç bilirse İyi olur dediydim serendipçe